Monday, September 7, 2015

माझे जीवन गाणे…

 माझे जीवन गाणे…

माझे…जीवन गाणे तू …
सप्तसुरांचे बोल तू...
सतारीचा झंकार तू...
व्हायोलीनची आर्तता तू...
विणेतील मधुर सूर ...
सूरांतील ताण तू...
तबल्याचे बोल तू...
पखवाजातील भक्ती तू...
भक्तीतील शक्ती तू...

माझ्या…
प्रगतीच्या पावलांचे ठसे तू...
व्यक्तिमत्वाची तकाकी तू...
उज्वल भविष्याचा इंद्रधनुष्य  तू...
माझा रंग तू...  रूप तू...  पोत तू...
माझ्या मनाचे  भरजरी वस्त्र तू …

माझ्या…
आयुष्याची वेल  तू...
कलिका तू...  पाकळ्या  तू...
परागातील गंध तू...
फूल तू...
परीपक्वतेचे फळ  तू...

माझ्या…
रोमारोमातील कण तू...
श्वासामधला  प्राण तू...
जाणीव तू... नेणीव  तू...
अनुभव तू... अनुभूती तू...
माझा…
आनंद तू...समाधान तू...
स्वप्नांची पूर्ती तू...
अकार तू... उकार तू...
मकार तू...
मूर्तिमंत आयुष्याची एक ठेव तू...

माझी…
स्फूर्ती तू... उर्मी तू...
प्रेरणा तू... चेतना तू...
आठवणींच्या कोंदणातील हिरा तू...
जीवनाची लय तू... ताल तू... गेयता तू...
माझे जीवन गाणे तू...



सुभाषजिरंगे,मुंबई.     
दि. 30-09-2013  

Wednesday, October 8, 2014

शोध…



दाटलेलं आभाळ आज
थेंब थेंब ठिबकत होतं…
आयुष्याच्या शिवारात
हळू हळू झिरपत होतं…

काळ्या भोर मातीमधल्या
संवेदना शुष्क झाल्या होत्या…
जीवनातील भावना सगळ्या  
एक एक करून मेल्या होत्या…

क्षणोक्षणी समोर उभे
दुःखांचे डोंगर दिसत होते… 
ओकं बोकं शरीर अन
सुख सुकलेलं भासत होते…

टिकाव खोरे कुदळ घेऊन
भूतकाळ मी खणत होतो…
हरवलेल्या स्वप्नांची
मुळं मी शोधत होतो… 

खूप खोल जमिनीखाली
भग्न अवशेष सापडले होते…
थरांवर थर दुःखांचे
सुख खाली गाडले होते…

भाळावर त्याच्या फुंकर घालत
हलकेच मी चुंबत राहिलो…
धडधडत्या श्वासामधला
प्राणवायू मी हुंगत राहिलो…

त्या थेंबांनी दिधले जीवन
पुनःजन्म झाला माझा…
अलगद उचलून
छाती कवटाळला
भूलोकांतील देह माझा…



मुंबई.                                                  सुभाष जिरंगे

दिनांक :-  १७-४-२०१४